Så er me i gang,

det uunngåelege, når ein har vore så dum å melde seg opp i eit fag; l'examen. Det har jo hengt over oss i lang tid, dette spøkelset, som har gitt nattesvevnen atter nye utfordringar. Sist fredag braka det laus: Littérature - 4 heures. Så var det ikkje så farleg likevel, fekk akkurat det eg hadde håpa på: Diktet L'Albatros, av vår kjære lærar i litteratur, Marie-Laure, sin store kjærleik: Charles Baudelaire. Det har vel knapt gått ein time utan at ho har snakka om han, så nokon overrasking burde det ikkje vera, men likevel... Eg fekk no i alle fall krota ned nokre sider (på fransk) der eg laga ein generell kommentar over tekst, på same tid som eg skulle spørje meg om korleis Baudelaire såg på si diktargjerning... sånn cirka. Ja, ja, får no håpe at Marie-Laure blir rimeleg fornøgd. Så er neste spørsmål: når blir neste gong eg kjem til å få bruk for dette i mitt liv... Eg kan jo prøve å briljere med det i selskapslivet når eg kjem heim att til gamlelandet (om ca. 1 mnd:)!), men kjem ikkje akkurat på nokon som eg trur vil bli særleg imponerte.
Det same kan ein vel spørje seg om det me dreiv på med i 4 timar i dag. Då var det den største Skrekk og Gru sin dag: - "Examen - Grammaire - 4 heures". Når det gjeld den, har ikkje spøkelsa nøyd seg med å heimsøkje meg om natta, etter kvar grammatikk-time med same Marie-Laure dei siste vekene, har eg vore ein angrande syndar; kor dum går det an å bli som melder seg opp til slikt friviljug, samt kor dum går det an å bli som ikkje får det inn? Ingenting å utsetje på Marie-Laure. Ho har stått der med teskeia og prøvd å dytte inn, og spør: Ca va?"Ikkje lett å svare tilbake at jaudå, ca va.
Men så skjedde det altså; for å seie det på idrettsspråket: I dag løsna det! Formtoppen var der då eg trong det mest! Endå eg hadde ei mest svevnlaus natt bakom meg! Men kor mange store idrettsfolk har ikkje kjent det same - når du trur nederlaget står rett framom deg, så snur det! Etter å ha niskrive 6 sider og trur eg har svara på både det eine og det andre,(rett eller gale får tida vise), så sette eg punktum i same sekund som Marie-Laure sa at no var det slutt. Då berre måtte eg ha ein halvliter etterpå. Heldigvis blei Kirsten òg med på den.
Etterpå tok me alle dei omvegar me fann på tur heimatt, for å utsetje neste etappe litt: Innspurten fram mot historie på torsdag. Då er det minste Skrekk og Gru for meg, men eg er jo ikkje på langt nær gjennom pensum. Satsar på ca. 1800-talet + revolusjonen.