Sykkeltur til D-dagsstrendene

Tenk, ferdig med alle skriftlege eksamenar! Historie gjekk slett ikkje så verst, det heller. Kunne velje mellom oppgåve om Napoléon I, 3. republikken eller 2. verdskrigen. Då blei det ”le petit” som styrte landet her for 200 år sidan; Napoléon.
Etter ei nøktern feiring etter eksamen med ein halvliter på stamkaféen Oxygène B på universitet, drog me til byen for å få litt fast føde óg. Då blei me mint på det som skulle skje denne helga, me som har levd i fortida i det siste. 50 politimotorsyklar + desto fleire politifolk var møtt fram på universitetsområdet i samband med den jernringen som elles har vore rundt byen dei siste dagane: Vår mann frå USA, mr. Obama himself skulle koma til byen! Med frue. Og Sarkozy. Med Frue.
På laurdagen sykla Kirsten og eg optimistisk i veg mot strendene, for å oppfylle vår del av stemnemøtet med avtalte rundt påsketider. Me var fyrst innom Pegasus Bridge, staden der engelske fallskjermsoldatar og glidefly landa natta til 6. juni i 1944 (meir om det på blogg frå oktober). Då kom akkurat det skotske sekkepipekompaniet marsjerande over brua, etter å ha deltatt på kransenedlegging på andre sida av brua.
Så sykla me vidare langs kanalen og kom akkurat fram til ei britisk minnehøgtid ved ferjeterminalen i Ouistreham (Vesterhamn i vikingtida). Staute veteranar, unge franske og britiske soldatar og tale ved same presten som deltok på eit minnesamvær i British Garden i går, ved Memorial (5 min. frå oss).
I gågata i Ouistreham har dei veldig god moulle, som blei dagens lunsj. Blåskjell i roquefortsaus er snadder! Der trefte me på ein gjeng svenske karar, som eigentleg var med på ishockeyturnering i Caen, men ishallen var ein del av det avsperra området, så då måtte turneringa utsetjast. Då fekk dei ei triveleg feiring av nasjonaldagen sin ved kysten i staden.
Deretter sykla me langs strendene, i retning Hermanville. Framleis ingen Obama å sjå… Plutseleg kom me rett opp i endå ei minnemarkering; nye britiske veteranar skulle leggje ned kransar ved nok eit monument. Me stoppa opp og høyrde på talene. Ordføraren i Hermanville trakk fram somme av veteranane og sa at dei hadde vore med på å redde sjøfolka på den norske båten ”Svenner”, som var blitt torpedert like utanfor der. Me snakka litt med han etterpå og han fortalde litt, m.a. at kapteinen hadde utført ordrenekt: Dei hadde klar melding om ikkje å stoppe opp dersom andre båtar kom i vanskar. Dei stoppa ikkje opp, men gjekk så sakte dei kunne, og redda på det viset over hundre nordmenn. Det var ei sterk oppleving å få snakke med han om denne hendinga, som me jo har høyrt ein del om.
Endå sterkare var det då det blei kunngjort at ein mann som hadde kome frå Australia, skulle ned til sjøkanten for å strø oska til far sin, som var død for ikkje så lenge sidan…Det hadde vore hans siste ynskje.
Då var me berre nokre hundre meter frå det norske monumentet ”le matelot”, matrosen, som var det eigentlege målet vårt for turen. Det blei avduka av kong Harald 7. juni i 2004.
Ein fin sykkeltur blei det, sjølv om både Obama og Sarko svikta oss. Dei drog heller med kjeringane sin til den amerikanske kyrkjegarden, som de sikkert har sett på TV heime òg.
Men jammen var det ikkje to av jentene i klassa som klarte å handhelse på Sarko, då dei skulle ete lunsj i Caen! Også Françine då – det var ho som greidde å få dei gjennom to tette politisperringar. Yes we Ca(e)n!
Dagen blei avrunda med god middag i byen om kvelden i lag med studiekamerat Eivind. Så kan Obama og Sarko berre ha det så godt. Fyrste fridagen på det eg kan hugse!