Vår i Frankrike

kan vera så mangt. Skal ikkje trøytte dei trofaste lesarane mine med fleire begeistra utsagn om kva som blømer no, men kan jo røpe at tulipanane er litt på hell... At bjørka står i full skrud på same tid som det så vidt er antydning til at noko snart skal skje i Rauland, er ei anna sak. Mest gledeleg er det at allergien ikkje har vore så plagsom her som heime.
For meg tyder våren at året i Frankrike no nærmar seg slutten. Og for ein slutt: Sidan påske har me hatt eit maratonløp i 400m-tempo, for å bruke eit bilete frå idretten. Ikkje nok med at med skal ha eksamen (det reknar ein jo med når ein melder seg på eit studium- ein rask oversikt seier meg at dette er den 8. våren eg held på med eksamen etter artium, men då har eg sikkert gløymt/fortrengt nokre), men så kjem alt anna i tillegg:
Skriftlege inneleveringsoppgåver i 4 fag + munnleg framføring i eit (då skal det liggje eit prosjekt med diverse intervju som grunnlag for dette; eg skal ta for meg undervisning av fransk for flyktningar i Frankrike og samanlikne med introduksjonsprogram for flyktningar i Noreg). Så er det 3 skriftlege eksamenar: grammatikk, historie og litteratur. Sist, men ikkje minst, er det munnleg eksamen, som er den største skrekken av alle.
Vår kjære lærar i dette faget manar fram Fanden på veggen i kvar time, fordi me gjer så utruleg mange dumme feil, som me berre MÅ forstå er heilt uakseptable på noverande tidspunkt i studiet. Det er april no, seier ho kvar gong, som om ikkje me veit det. Neste gong er det mai... Depresjonsspøkelset veks like fort som graset ute.
Det einaste gode med slike seansar, er at me blir meir bevisste på eigen lærarpraksis. Kirsten og eg innprentar kvarandre mest dagleg at frå no av skal me ALLTID berre gje elevane våre positive tilbakemeldingar... Time will show...
Innimellom alt dette har me masse eksursjonar for tida, noko som jo er kjempefint, og som verkeleg gjer at me kjenner oss priviligerte på dette studiet.

Eksursjonar

Sist fredag var det til Paris; du snakkar om vårdag i Paris! Avreise frå skulen kl. seks om morgonen, retur kl. 12 midnatt. Innimellom hadde me fått med oss "La Conciergerie", som bl.a. blei brukt som fengsel under den franske revolusjon. Her såg me Marie Antoinette, som skreiv eit rørande brev til ungane sidan medan ho venta på sin tur i guillotinen. I dag er det ein stor hall der som viser historien rundt dei ulike verdsutstillingane som var i Paris på slutten av 1800-talet. Det meste av det som blei bygd opp i samband med desse, blei jo rive ned etterpå, men det finst ein del foto. Eiffeltårnet er eit hederleg unnatak. Tanken var jo å rive det òg. Kan nokon forestille seg kva Paris hadde vore i dag utan det? Såg forresten eit utruleg flott program om Eiffeltårnet og Gustaf Eiffel på TV i går kveld. Det berre må NRK vise!
Etterpå vandra me vidare til Notre Dame, som alltid er like imponerande. Me hadde med oss same guiden som me hadde på turen til Bayeux (organisten der), og han kan det meste om det meste. Etterpå var det matpause i parken på baksida av Notre Dame; ein idyll.
Så var det vandring tilbake til "La sainte Chapelle". Her var det kongelege palass, som var både politisk og religiøst maktsentrum frå det 1. - 14. århundre.
Alt dette er på Ile de la Cité, den største øya i Seinen. Glasmåleria i 2. etasje var imponerande!
Så var det tid for "frileik" fram til me skulle møtast på teater om kvelden for å sjå "Den skalla songerinna", som har gått på ein knøttliten, klaustrofobisk scene i latinerkvarteret i over 50 år! Absurd teater er absurd!
Fritida blei godt nytta i godt selskap. Gjekk over på den andre vesle øya i Seinen; Ile Saint Louis, der me fann triveleg bakgater, vasshol (var det nokon som drakk vatn, eigentleg?)og sanneleg dukka det opp eit og anna monument på vår ferd: Julirevolusjonen 1830 hadde fått eit monument på Place de la Bastille. Til saman gjekk eg 24434 steg denne dagen. Då var det godt å ha ein bil som venta då me kom tilbake.
Måndag var det ny tur: Denne gong til halvøya Cotentin, ca. halvannan times køyring frå Caen. Om veret var fint i Paris på fredagen, så var det tilsvarande dårleg denne dagen. Regnet spruta så me dessverre måtte avlyse fotturen langs klippekysten, så det får me ha til gode til ein annan gong. Då var det greitt å ha inneaktivitetar som visitt til muséet til målaren Jean François Millet og poeten Jacques Prévert, som slo seg ned i Omonville-la petite på sine eldre dagar. (Omonville tyder forresten Åsmund/Ommunds by – berre eit av dei mange namna i området som har tydeleg norrøn opprinnelse).
Dagens lunsj må vel òg seiast å vera ei oppleving; eit utsøkt måltid i ein liten landsby på ein tilsynelatande bortgjemt restaurant, som visstnok ligg an til ei stjerne i Michelin-guiden!
I dag: Ekskursjon til Musée du Mémorial, det store krigs- (eller freds- om du vil) muséet like ved der eg bur.
Måndag er det ny ekskursjon på gang: Til Rouen.
Som om ikkje dette skulle være nok så er Kirsten og eg invitert til Le Havre med Elisabeth, som me blei kjent med på den vidaregåande skulen i nærområdet vårt. Men dette får me koma tilbake til. I mellomtida skal det lesast (Colonel Chabert av H. Balzac) og skrivast oppgåve i historie + + .
I kveld er det forresten to gode filmar på TV, med utgangspunkt i 2. verdskrig (som jo er med i historiepensumet vårt): Fyrst ein film ( ”Le silence de la mer”) om ein fransk familie som har ein tysk soldat buande heime hos seg. Etterpå er det ein dokumentar: ”Les filles des ruines”, som handlar om kva ein del tyske kvinner opplevde då russiske soldater kom til Berlin våren -45.

Bileta over viser: Parken på baksida av Notre Dame, le théâtre de la Huchette og gatemusikantar på pont de Sully

Påskeferie

Endeleg er dagen her, som me har snakka om så lenge. Nedtellinga har halde på i opptil fleire veker. Kvar torsdag har eg spurt Kirsten: Kor er du torsdag om tre veker til/ to veker til osv. Etter ei runde i tenkeboksen, kjem det: då er me på tur heim att!
NO er tida her. Sit på toget til Paris og skranglar i veg. Har vore vaken sidan 04 (fekk ikkje sove meir), drosja kom halv seks, og toget gjekk 06.06. Då var Randi i trappa, på veg opp til toget, huff av meg. Heldigvis går det nytt tog alt kl. sju og tek ho drosje til flyplassen, bør det gå likevel.
Sjølv om me jo stort sett har det veldig bra her, skal det likevel bli utruleg godt å koma heim. Me har likevel prata litt om det – snoen. Både Kirsten og eg bur på på vintersportsstader i Noreg (Oppdal og Rauland), og er vanlegvis veldig glade i både vinteren og i å gå på ski. Men no…? Påskeliljene har jo vore framme ein månad her, Langs alle vegar og i hagane til folk vekslar det mellom grønt, rosa og gult. Japanske kirsebærtre, magnolia og kva det no måtte vera, er i full blomst. Men merkeleg nok, bjørka har ikkje kome enno. Har kjent litt til allergien, men det kjem vel for fullt etter påske.
Må nok berre innrømme at tanken på sno ikkje berre kjennest god no. Det viktigaste er jo likevel å treffe alle de kjente og kjære. Ekstra koseleg når ”ungane” stadig gir uttrykk for på facebook korleis dei gler seg til å koma heim.
Har med meg nokre franske magasin heim, men utover det skal eg ikkje vera student i det heile tatt. Det blir vel nok av anna å drive med, tenkjer eg. Blir vel stort sett ca. 10 i huset mesteparten av tida, med ungar + kjærastar + vesle Elias!
I dag er det Elin og eg som kjem heim (Svein hentar oss på Rjukan i ettermiddag). I morgo hentar han Aslak, Kristin + Lars og syster hans Kristine i Bø. Måndag kveld kjem Jostein og Elias. Og neste torsdag kjem Rasmus frå Danmark!
Litt rart blir det likevel å koma heim. Der manglar no Obelix som har vore sjefskatt heime nesten alle dei åra me har budd på Rauland. 17 år blei han.
Men Patch og Bonzo er der. Livets gang, det òg.

Barack Obama

Så er det endeleg avklara: Obama (Barack, altså), kjem på besøk til meg 6. juni. Det passar i grunnen greit. Først hadde han tenktå koma no, 4. april, men så fekk han høyre at då har jo eg reist heim til Rauland på påskeferie, så då ombestemte han seg. Derfor blei det berre London på han i denne omgang.
Nei, juni passar nok betre. 6.juni, som han har sagt han skal koma, er me akkurat ferdig med dei skriftlege eksamnane, og det er enno fleire dagar att til munnleg eksamen (og avslutningsfest), så då har eg litt betre tid til han. Så kjem Kristin og Lars like etter munnleg, og så kjem vel Svein syklande i løpet av måneden.
Når Obama kjem, skal me på strandtur. No ja, heilt aleine blir me visst ikkje. Denne dagen er det eit aldri så lite ”jubileum”, som eg for så vidt har vore klar over lenge; 65 år sidan D-dagen. Eg har jo akkurat skrive didaktikk-oppgåve, som tek utgangspunkt i denne delen av historia. Me var lova resultat av den i går, men det blir visst ikkje før etter påske. Ja, ja, eg reknar med at når det resultatet blir kjent, vil eg òg bli invitert blant dei prominente gjestene. Yes, we Caen, Obama og eg.

Kulturopplevingane står i kø. Innimellom er det så mange av dei at ein heilt gløymer å få dei med seg her på bloggen. Som til dømes at me var og såg ”Le Canard sauvage” på Caen Teater i mars ein gong. Kva er så det? Tja, dei som har vore i det store utland, som mellom anna Frankrike er, kan nok ha opplevd å få canard på menyen – ein av mine favorittar når det gjeld fugl. Sauvage (såvasj) er det same som savage (sævidsj) på engelsk. Altså: ”Villanden” av Henri Ibsen.

Nesten heile klassa pluss eit par lærarar fekk med seg denne hendinga. Det var absolutt ei bra oppsetting, som fekk fram tårene hos både den eine og den andre i siste akt – sjølv om ein veit utmerka godt korleis det skal ende. Einaste som skurra litt for meg, var at Gina Ekdal hadde knekort kjole…

Etterpå hadde me eit lite glas i teaterbaren, og der dukka skodespelarane òg opp etter kvart som dei var ferdige. Ein medstudent fann ut ho ville praktisere fransken sin, og berre måtte fortelje dei at ho hadde sett Villanden på Trøndelag Teater i fjor og at me var norske osv. Trur nok dei sette pris på å høyre at med var godt nøgde med forestillinga deira. Hedvig var verkeleg godt. Me var litt spente på om ho fekk kjøpe alkohol, for ho såg veldig ung ut på scena. Men ho var nok over atten. Verre var det at ho tok seg ein røyk…

Ekskursjonane står som før nemnt også i kø for tida. Sist måndag gjekk turen til Bayeux, som ligg berre eit kvarters togreise frå Caen. Nydeleg by, som i alle fall fysisk sett var uberørt av bombinga som nærmast utraderte Caen. Me blei tatt med på ei interessant byvandring med ein lokal historikar (og ven av Françine), som viste oss mykje meir enn katedralen og det kjente teppet som fortel historia om slaget ved Hastings. Byen har jo spor tilbake til romertida. At samme mann også er organist i katedralen, gjorde ikkje opplevinga mindre; tenk, han held tein liten konsert berre for oss. Etterpå fekk me vera med inn i møterommet til prestane, som elles ikkje er ope for publikum, og ein tur ned i krypten. Fint ver og god mat, sjølv om eg synest det er litt bortkasta å bruke to timar på å få i seg litt mat midt på dagen, når det er så mykje å sjå!