Vår i Frankrike

kan vera så mangt. Skal ikkje trøytte dei trofaste lesarane mine med fleire begeistra utsagn om kva som blømer no, men kan jo røpe at tulipanane er litt på hell... At bjørka står i full skrud på same tid som det så vidt er antydning til at noko snart skal skje i Rauland, er ei anna sak. Mest gledeleg er det at allergien ikkje har vore så plagsom her som heime.
For meg tyder våren at året i Frankrike no nærmar seg slutten. Og for ein slutt: Sidan påske har me hatt eit maratonløp i 400m-tempo, for å bruke eit bilete frå idretten. Ikkje nok med at med skal ha eksamen (det reknar ein jo med når ein melder seg på eit studium- ein rask oversikt seier meg at dette er den 8. våren eg held på med eksamen etter artium, men då har eg sikkert gløymt/fortrengt nokre), men så kjem alt anna i tillegg:
Skriftlege inneleveringsoppgåver i 4 fag + munnleg framføring i eit (då skal det liggje eit prosjekt med diverse intervju som grunnlag for dette; eg skal ta for meg undervisning av fransk for flyktningar i Frankrike og samanlikne med introduksjonsprogram for flyktningar i Noreg). Så er det 3 skriftlege eksamenar: grammatikk, historie og litteratur. Sist, men ikkje minst, er det munnleg eksamen, som er den største skrekken av alle.
Vår kjære lærar i dette faget manar fram Fanden på veggen i kvar time, fordi me gjer så utruleg mange dumme feil, som me berre MÅ forstå er heilt uakseptable på noverande tidspunkt i studiet. Det er april no, seier ho kvar gong, som om ikkje me veit det. Neste gong er det mai... Depresjonsspøkelset veks like fort som graset ute.
Det einaste gode med slike seansar, er at me blir meir bevisste på eigen lærarpraksis. Kirsten og eg innprentar kvarandre mest dagleg at frå no av skal me ALLTID berre gje elevane våre positive tilbakemeldingar... Time will show...
Innimellom alt dette har me masse eksursjonar for tida, noko som jo er kjempefint, og som verkeleg gjer at me kjenner oss priviligerte på dette studiet.