Eksursjonar

Sist fredag var det til Paris; du snakkar om vårdag i Paris! Avreise frå skulen kl. seks om morgonen, retur kl. 12 midnatt. Innimellom hadde me fått med oss "La Conciergerie", som bl.a. blei brukt som fengsel under den franske revolusjon. Her såg me Marie Antoinette, som skreiv eit rørande brev til ungane sidan medan ho venta på sin tur i guillotinen. I dag er det ein stor hall der som viser historien rundt dei ulike verdsutstillingane som var i Paris på slutten av 1800-talet. Det meste av det som blei bygd opp i samband med desse, blei jo rive ned etterpå, men det finst ein del foto. Eiffeltårnet er eit hederleg unnatak. Tanken var jo å rive det òg. Kan nokon forestille seg kva Paris hadde vore i dag utan det? Såg forresten eit utruleg flott program om Eiffeltårnet og Gustaf Eiffel på TV i går kveld. Det berre må NRK vise!
Etterpå vandra me vidare til Notre Dame, som alltid er like imponerande. Me hadde med oss same guiden som me hadde på turen til Bayeux (organisten der), og han kan det meste om det meste. Etterpå var det matpause i parken på baksida av Notre Dame; ein idyll.
Så var det vandring tilbake til "La sainte Chapelle". Her var det kongelege palass, som var både politisk og religiøst maktsentrum frå det 1. - 14. århundre.
Alt dette er på Ile de la Cité, den største øya i Seinen. Glasmåleria i 2. etasje var imponerande!
Så var det tid for "frileik" fram til me skulle møtast på teater om kvelden for å sjå "Den skalla songerinna", som har gått på ein knøttliten, klaustrofobisk scene i latinerkvarteret i over 50 år! Absurd teater er absurd!
Fritida blei godt nytta i godt selskap. Gjekk over på den andre vesle øya i Seinen; Ile Saint Louis, der me fann triveleg bakgater, vasshol (var det nokon som drakk vatn, eigentleg?)og sanneleg dukka det opp eit og anna monument på vår ferd: Julirevolusjonen 1830 hadde fått eit monument på Place de la Bastille. Til saman gjekk eg 24434 steg denne dagen. Då var det godt å ha ein bil som venta då me kom tilbake.
Måndag var det ny tur: Denne gong til halvøya Cotentin, ca. halvannan times køyring frå Caen. Om veret var fint i Paris på fredagen, så var det tilsvarande dårleg denne dagen. Regnet spruta så me dessverre måtte avlyse fotturen langs klippekysten, så det får me ha til gode til ein annan gong. Då var det greitt å ha inneaktivitetar som visitt til muséet til målaren Jean François Millet og poeten Jacques Prévert, som slo seg ned i Omonville-la petite på sine eldre dagar. (Omonville tyder forresten Åsmund/Ommunds by – berre eit av dei mange namna i området som har tydeleg norrøn opprinnelse).
Dagens lunsj må vel òg seiast å vera ei oppleving; eit utsøkt måltid i ein liten landsby på ein tilsynelatande bortgjemt restaurant, som visstnok ligg an til ei stjerne i Michelin-guiden!
I dag: Ekskursjon til Musée du Mémorial, det store krigs- (eller freds- om du vil) muséet like ved der eg bur.
Måndag er det ny ekskursjon på gang: Til Rouen.
Som om ikkje dette skulle være nok så er Kirsten og eg invitert til Le Havre med Elisabeth, som me blei kjent med på den vidaregåande skulen i nærområdet vårt. Men dette får me koma tilbake til. I mellomtida skal det lesast (Colonel Chabert av H. Balzac) og skrivast oppgåve i historie + + .
I kveld er det forresten to gode filmar på TV, med utgangspunkt i 2. verdskrig (som jo er med i historiepensumet vårt): Fyrst ein film ( ”Le silence de la mer”) om ein fransk familie som har ein tysk soldat buande heime hos seg. Etterpå er det ein dokumentar: ”Les filles des ruines”, som handlar om kva ein del tyske kvinner opplevde då russiske soldater kom til Berlin våren -45.

Bileta over viser: Parken på baksida av Notre Dame, le théâtre de la Huchette og gatemusikantar på pont de Sully