Il y a toujours une grève en France

Det er alltid ein streik i Frankrike. Denne setninga har me høyrt tusen gonger i løpet av hausten, og lærar Armelle har spurt oss om à votre avis (etter Dykkar meining), om dette stemmer. Me har svar litt ja, jo, tja, vel, kan hende, veit 'kje eg osb. alt etter som, for korleis kunne me vite det? No veit me. Det har kome oss nærare inn på livet, og i dag var det tilløp til panikk på skulen, i vår lille gruppe.
Me har jo høyrt masse om la crize financière, som nok har slått atskillig hardare ut i Frankrike enn heime, og folk merkar forverringane på område der dei har det tøffare enn heime.
For nokre veker sidan var det småskulelærarane. Då snakkar eg småskule, ned til 2-3 år. Eg nemnte dei såvidt tdlegare, men fekk ikkje med så mykje om grunnlaget for streiken: No skal dei ha opp til 25 ungar i gruppa, ein lærar , ingen assistent! Aktivitetane er ganske fokusert på læring; lese, skrive, rekne. Vel har lærarar i barneskulen pensjonsalder på 55 år, men...
Sist veke var det lycée, vidaregåande skule. Lærarar, foreldre og elevar stod saman mot undervisningsministeren, som utan å samrå seg med nokon har bestemt at no skal klassene vera på opp til 35 elevar. Slik løyser ein problemet med at mange "gamle" lærarar no er klare for pensjonsalder (som er 60 år for folk flest, evt. når dei har tent opp nok). I tillegg ein del andre reformar som folk tydeligvis ikkje er særleg begeistra for.
Men no, denne veka (og no kjem alvoret), har bussen og trikkane stått. Ikkje det at det gjer meg noko, eg brukar å gå att og fram til universitetet likevel, men... Ryktet begyntet å gå: Det er streik på toga òg. -Jammen, dei kan jo ikkje det no, har det kome frå fleire av oss, - me skal jo heim! Oisann, dette begynte å bli alvorleg. -Fylg med på sidene til SNCF (fransk "NSB"). Alle er avhengige av tog til Paris for å koma heim. Der var det ikkje lett å finne informasjon. Kirsten og eg tok saka i eigne hender, og gjekk innom billettkontoret, i dag, stilte oss i kø, slik me også gjorde då me kjøpte billettar for ei veke sidan, og spurde: Er toget vårt råka av streiken? Dama såg rart på oss: -Streik, kva for ein streik? Ohlala, der hadde me visst "dumma oss ut", men gleda over at det ikkje var nokon streik likevel, var større enn flausa over tabba. Så no kjem med oss nesten sikkert heim til jol!
Apropos jol. Dette vesle ordet heldt på å løyse ut ei dramatisk krise mellom studentane på årskurset. Me har jo ikkje snakka om anna enn å lengte heim, når, kor og korleis me skal reise heim, kva me skal gjera osb. i denne høgtida som i mitt område av landet blir kalla for JOL. I ein time med lærar Armelle spurde ho for x antal gong om det var forskjell på dialektane i Noreg. JA, kom det unisont frå oss, som då kjem frå Tromsø, Trondheim, Bergen, Voss, Kristiansand/Vinje, Oppdal/Sundalsøra, Ålesund, Oslo, Nittedal og Bærum. No tenkte me at Armelle skulle få døme på desse forskjellane, og Kirsten gjekk opp på tavla og skreiv: Jeg gleder meg til jul. Eg fór opp og skreiv over: Eg gler meg til jol. Då fekk Eivind opp farta, heiv seg på tavla og viska ut o'en i jol, og bytta den ut me u. Eg tilbake i ei viss fart, strauk ut u'en og sa: -det heiter JOL, og fekk full støtte av Mildrid frå Voss. Men Eivind gav seg ikkje så lett (ikkje eg heller, om eg skal seie som det var). Ungdomane sat og skalv av frykt for kva som kunne skje. Eivind hevda at det var fleire som sa jul, og det kan så vera, men heile Vest-Telemark seier i alle fall jol, og når det gjeld målsak så er det vel ikkje slik at det er fleirtalet som bestemmer? Då hadde me ikkje hatt nynorsk i det heile, og vel snaut nok norsk! Det var like før me måtte ta kontakt med Sylfest og Språkteigen, men så blei me no samde om å sjekke kvar for oss til neste dag. Då hadde eg nok av prov på Jol i Telemark, Jol i Vinje, Joleball, Jolebord osb. Men Eivind meinte han ikkje hadde funne nok me Jol i det heile tatt, så då var me like langt.
Okkesom; no ser det ut til at alle snart kan reise heim og feire jol/jul på kvar sine vis. Men fyrst er det fransk jolebord (3 retters middag) i lag med lærararne no i kveld. Eg får vel setje i gang å "shine" meg opp litt til det no.

Sist onsdag

var ein innhaldsrik dag. Då tenkjer eg ikkje spesielt på timane i Civilisation, der me hadde full gjennomgang av fransk skulehistorie (tilbake til romerriket), pluss at eg ikkje hadde fått gjort det intervjuet eg skulle, men skitt på, det blir visst fleire høve til slikt:(
Me hadde elevsamtaler med Francine på ny, og snakka mellom anna om didaktikkoppgåva (10 studiepoeng), som me skal jobbe mykje med mellom jol og vinterferien. Ho spurde om eg hadde nokre tankar - det hadde eg - ho ville høyre dei - det fekk ho - Det var ein veldig god ide, sa ho.
Så blei det plutseleg arrangert eit lite stevnemøte med Ragnar Hovland (som er i Caen i samband med dei nordiske kulturdagane her). Det viser seg at ein av lærarane her ,Helge,(ikkje vår lærar, men har ansvar for dei franskstudentane som er her på kortare opphald frå Oslo, Trondheim, Kristiansand, Bergen og Stavanger) er gamal kjenning av Ragnar Hovland tilbake til studietida (begge har fransk hovedfag). Helge hadde då fått til ei avtale, slik at me møttest i resepsjonen på hotellet til Hovland over 1 glas vin og hadde trivelege røur (vest-telemarksuttrykk for samtaler) omkring forfatterskapet hans, nynorsken sin posisjon i framtida osb.. I den samanheng fekk jo eg sagt noko om at eg var frå Vinje og at songane til Odd Nordstoga, med Hovland sine tekstar, absolutt er med på å "legalisere" nynorsk hos ein del av dei som elles har problem med denslags. Som de skjønar; dette blei djupt! Han las frå den siste boka si (popleksikonet). Kona hans var med, ei triveleg dame som omset bøker frå fransk til nynorsk.
For Kirsten var dette treffet eit av høgdepunkta dette semesteret, berre sjå på biletet over!
Onsdagen før var me på noko som heiter Bien-venu à Caen, eit tiltak i regi av pensjonistane i Caen for å hjelpe utanlandsstudentar med å få kontakt med lokalbefolkninga. Støttekontakt med andre ord. Sist onsdag skulle det vera eit stort møte, der alle skulle få treffe sine. Derfor måtte me fly rett frå Hovland til nytt stevnemøte. Spanande. I mellomtida hadde eg fått ein mail, og etablert litt kontakt med ei dame på 60 år, enke, som budde i lag med ei dotter på 29, som visstnok har 3 ungar. Ho viste seg å vera ei triveleg dame; en pen, nett liten fransk Madame, som alt i den fyrste svarmailen til meg hadde retta dei feila eg hadde hatt i min fyrste mail. Det same gjorde ho då me tok til å snakke - på en hyggelig, men korrigerande måte... Ikkje heilt norsk, nei, men eg har nok utruleg godt av det.
Dama til Kirsten var ein heilt annan type, heller det eg vil kalle ei grepa kjering, som du kan finne på mang ein gard i Noreg. Lettvinn og enkel å vera i lag med, rettleiar absolutt når det gjeld språket ho òg, men med eit litt anna tonefall. Noja, me får sjå korleis det barkar i veg. Har alt fått ny mail frå Maryvonne, som mi heiter, med tilbod om at eg kan sende mail til ho kvar 2. eller 3. dag, som ho kan rette. Eg har enno ikkje turt å svare på den, men må vel berre la det stå til etterpå.

Jeanne d'Arc

Place du Vieux Marché, like ved der Jeanne d'Arc blei brent på bålet, 30. mai 1431. Muséet om henne er eit av dei gamle husa på andre sida. Det mørkaste huset er det eldste herberget i Frankrike, frå 1400-talet det òg?
Den fromme ungjenta får si openberring om å delta aktivt i kampen mot den engelske kongen (i Frankrike).
Ein kopi av rustninga ho bar; ca 40 kg på jentungen på 1.62 cm.

Triveleg by, Rouen.

Verdas beste pasta med smakfull pestosaus, eplekake og god vin kan du få på Place Dominique Laboubée (eller anciennement rue massacre), like ved Rue du Gros Horloge.
Ein av dei leilighetane på andre sida av gata her, skal eg ha om eg får meg jobb i Rouen... Litt kjedeleg med den kyrkjeklokka som slår kvart kvarter, men likevel.

Tur til Rouen

Før eg reiste heim på haustferie, avtalte Kirsten og eg at me måtte sjå til å koma oss meir ut i verda etter kvart. Det går den vegen høna sparkar, anten me sit inne og les heile helgane eller ei.
Laurdag 15. nov. stod me tidleg opp for å ta toget til Rouen. Spanande nok, berre det, med tanke på at det hadde vore mykje streikar på toga i det siste. Me blei sitjande og vente eit par timar, men det var heilt sjølvforskyldt. Me hadde glømt å sjekke dagane godt nok, så det var sundagstoget me hadde sikta oss inn på. Ja, ja, me kom oss etter kvar av garde. Etter om lag 11/2 time på toget var me i hjartet av Rouen, og traska i veg i retning av hotellet. Skal ikkje seie så mykje meir enn at har du ikkje vore der, så bør du reise dit. Skal leggje ut nokre bilete (det tek uendeleg lang tid), men det er ein utruleg flott by dersom du likar gamle bindingsverkshus, trange smug, gamle kyrkjer (skal tru kor mange kvadratmeter kyrkjeplass kvar innbyggjar har der?), trivelege små restaurantar, museum osv. Og utruleg flotte blomearrangement over alt. Og trivelege folk. Som t.d. på den bitte, vesle kafeen med hadde fått tips om frå medstudent Linda. Trur det var 4 bord der, og ei litt eldre dame og ein mann som dreiv staden. Me fekk verdas beste pastarett, som ho hadde laga sjølv, og etterpå berre måtte me smake på ei veldig god eplekake (som ho hadde laga sjølv) osv. Vin i rause glas. Så der gjekk det jo eit par timar...
Me hadde tenkt oss på Musée National de l'Éducation (skulehistorie tilbake til 1500talet), men det var diverre under oppussing. I staden rusla me vidare, fekk med oss ei kyrkje til og ramla plutseleg borti ei kunstutstilling i ei anna kyrkje (ei lita ei, bak den stooore katedralen). Der fann Kirsten seg eit lite kunstverk og eg eit par små. Me ramla også bort i minnesmerke over Gange-Rolv og Harald Blåtann.
Sundag føremiddag hadde me sett av til ei gamal venninne av oss, Jeanne d'Arc. Tja, eg veit forresten ikkje kor god venninne ho er av oss likevel, for me blei fortalt i samfunnsfagundervisninga, at leiaren av Front National (l'extrême droit), høgreekstremisten Jean Marie Le Pen, og hans tilhengarar, har trykt Jeanne d'Arc til sitt bryst og feirar henne kvart år 1. mai (det var jo også ein dag). Eg veit ikkje om ho ligg og roterar rundt i si grav på grunn av det resten av året, reint bortsett frå at det er ikkje så mykje att å rotere med. Etter at ho blei brent på bålet på Place du Vieux Marché, midt i sentrum av dagens Rouen, kasta dei restene av ho i La Seine (Seinen), som renn like ved. Då seier soga at hjartet hennar var like heilt... Eg nektar fortsatt å tru at eit slikt hjarte ville innlate seg med ein kar som Le Pen.
Muséet var absolutt bra det òg, med mange fine illustrasjonar over livet hennar.
Heimreisa sundag ettermiddag blei forresten litt smådramatisk. Toget var ein del forseinka, og somla i veg. Ikkje så langt før Caen kom det plutseleg eit smell, toget krenga litt og vindusruta ved sida av meg tok til å knitre. Ikkje lenge etter stoppa toget. I den grad me får med oss det som då blir sagt over høgtalarar, forstod me det slik at toget hadde køyrt på eit villsvin, og ikkje kunne gå vidare. Knitringa fortsette i vindusruta, og det var berre mitt glas som var slik! Det hadde nok vore steinsprut (beinsprut) e.l..
Etter ein halvtime trilla toget forsiktig inn til ein stasjon like ved, og ein dryg halvtime seinare kom nytt tog og henta oss.
Alle var enige om at det hadde vore ein fin tur. Slutt. (stil 6. klasse).

November her og der...

På veg til skulen i dag møtte eg både traktor og "lauvsugar". Dei samla lauvet i store haugar, før bortkøyring. Morosamt å tenkje på, med ekstremvervarsel heime, og truleg kolonnekøyring over Haukeli osb. Om ikkje dei har store utgifter til snorydding her, så satsar dei desto meir på å pynte opp med blomar. Nyleg skifta dei ut alt av blomar i store bed i byen, samt slike må "oppheng", som det er fullt av i byen.
Veret skiftar, crèche (duskregn), den eine dagen (eller rettare sagt timen), og strålande sol den neste. Trur nok det var 15 grader i skuggen i går! Ikkje problem å sitje ute på uterestaurant då:)
Har tatt med ei påminning frå Rauland, då eg var heime, 1. november. Det er jo fint, men...

Besøk av Elin!

Mor og dotter i Rosariet.
Teppet i Bayeux, med detaljerte skildringar av slaget i Hastings i 1066. Teppet er 70 m langt, 50 cm høgt.

le beaujolais nouveau

3. torsdag i november. Som de har forstått frå tidlegare innlegg, er franskmenn bevisst på dagar - alt til sitt bruk.
Dagen i dag er til for å feire den nye vin, symbolisert ved
le beaujolais noveau, eller uppskokja på godt norsk.
Me fekk invitasjon til å møte på OFNEC, som studiestaden vår heiter, for å dele årets nye vin med medstudentar og lærarar. Jorunn ser ut til å hyggje seg i lag med nokre av dei andre ungdommane; f.v. Anna Katharina, Linda og Elisabeth.


Kirsten (t.h.) prøver å smiske seg innpå lærarane. Neida - det var vel me som fekk i gang ein interessant diskusjon om om ikkje det går an å få Ragnar Hovland til oss til veka. Han skal nemleg hit i samband med nordisk kulturveke i Caen.
Frå venstre: Helge. Armelle, Marie Laure og Gaëlle 0g Kirsten.

Lenge sidan sist!

Eg har ikkje gløymt bort bloggen min (eller lesarane), det berre kan sjå slik ut. Det har seg slik at livet her er minst like travelt som heime. Eg var jo heime ei dryg veke på haustferie i slutten av oktober, men det var jo minst like travelt som å vera her. Så slik er det berre med den saken.
Heime fekk eg med meg 20 års-jubileum for flyktningar i Vinje, Amnesty-pris til Vinje for flyktningearbeidet (som eg har ein liten finger med i, om eg så skal seie det sjølv), Oslotur med bl.a. treff med gode vener og bursdagsfeiring av meg i lag med dei to eldste "ungane" mine + kjærasten til Kristin, Lars, og kusine Sol. Vel heime var det styremøte i Vest-Telemark blad, gruppemøte i SV, avdelingsmøte på vaksenopplæringa, kommunestyremøte med vedtak om nytt flyktningemottak (med meg på benken), personalfest og litt familietreff før eg vendte nesa mot Frankrike att. Rakk å konstatere at nokre av blomane mine hadde daua (som forventa), men både gubben, bikkja og kattane såg ut til å vera like heile. Ikkje var det blitt kattungar heller.
Skulle møte yngstedotter Elin i Paris for å dra i lag til Caen måndag kveld etter ferien. Så enkelt var det ikkje. Flyet mitt var forsinka, ho fekk bombetrussel på toget inn til Paris, toget mitt gjekk berre halvvegs pga ei ulukke, og me hadde visse problem med å finne kvarandre på avtalt stad. Det var difor ei natt på hotell i Paris, før me neste dag endeleg kom oss til Caen, der Kirsten venta med deileg fransk terte.
Fekk vist fram litt av Caen til Elin i løpet av veka, bl.a. innom kantina på Universitet som er noko for seg sjølv. Elles var me ein tur til Bayeux og fekk sjå det berømte teppet som viser slaget ved Hastings. Imponerande. Me leita etter eit museum om Charles de Gaulle, som visstnok skal vera i Bayeux, men fann det ikkje. (Elin hadde nemleg vore med på forelesning som bl.a. dreidde seg om han). Me åt galette (pannekake med diverse fyll; Elin hadde skinke, ost og speilegg(!) på si, medan eg hadde skogsoppsaus. Eg må no berre seie at bacon og blåbærsyltetøy er betre).
Så reiste Elin og me var i full gang att med undervisning att, blant anna ein devoir i grammatikk, som me fekk godkjent på, sjølv om ein kjenner sine svake sider.
Nye fag dette semesteret er didactique (didaktikk, ja), med Francine, som er minst like engasjert og ivrig i dette som ho var når det galdt fonetikken (som eg altså bestod, om ikkje det er sagt). Kunnskapsløftet, Læringsplakaten, Språk opnar dører, Språkperm, Europeisk rammeverk osb. er visst noko av det mest fantastiske som har hendt i norsk skule, skal ein tru Francine, i den grad ein greier å hengje med. Ikkje misforstå, det er moro (og eit privilegium) å ha så dyktige og engasjerte foredragshaldarar! I dette faget skal me skrive ei oppgåve på 10 - 12 sider (på fransk), om franskundervisning på ungdomstrinnet, forankra i dei ovannemnde dokumenta. Tips takast i mot med takk!
Engasjert er også Armelle, som me no har i Civilisation (samfunnsfag). Me har hatt eit par veker med politikk, diverse presidentar og parti. I går og i dag har alle hatt exposé (framlegging) av kvart sitt tema. Eg hadde om la Gauche (venstresida) i fransk politikk. Eg går ut frå at også de heime i Noreg har fått med dykk at det er store ting på gang for tida i le partie Socialiste. Dei har hatt bikkje- og katteslagsmål i lengre tid om kven som skal bli ny leiar i partiet. Etter at ordføraren i Paris (Bertrand Delanoël) trakk sitt kandidatur, står det mellom den litt ukjende, men kan hende til ein viss grad samlande Benoît Hamon, "elefanten" Martine Aubrey (ordførar i Lille) og "gasella" Segolène Royal. Karakteristikkane er Armelle sine, altså, men så engasjert som ho er, trur eg nok ho veit kva ho snakkar om.
I dag er det ein avgjerande dag i denne kampen; alle medlemmar av partiet kan delta i valet, som blir halde rundt om i kommunane. Dersom opptellinga ikkje gir ein av kandidatane over 50 %, noko som er lite sannsynleg, blir det ny valomgang mellom dei to med flest røyster! Går det som Armelle spår, blir det splitting av partiet om begge kvinnene vinn. Mykje som står på spel altså, i tillegg til at den som vinn, truleg blir den neste presidentkandidaten ved neste presidentval. Så fylg med, fylg med!
I tillegg er det mange streikar for tida, ikkje alltid like lett å få med seg kven og kvifor, men blant anna er lærarane i småskulane i streik, og mange foreldre er fortvila pga mangel på barnepass. Her startar jo mange ungar på skulen (école maternelle) alt som 3-åringar. Den er ikkje obligatorisk, men gratis, så det er sjølvsagt populært.
Valet av Obama i USA har òg fått stor merksemd her, og karikaturteiknarar har gode dagar når det gjeld å skildre alt som skjer. Sarkozy får stor plass også i den delen av media. I det heile tatt er det mykje god og inspirerande litteratur å få tak i her, med eit utruleg utval av aviser, men òg litt meir grundige magasin. Franskmenn er eit lesande folk, noko me til fulle får kjenne når me har Marie Laure i litterature. Engasjert så det suser ho òg, truleg ikkje stort over 1.50 høg og klagar stadig over at ho er for lita til å rekkje opp på tavla for å skrive meir for oss! I dag hadde me 3 timars forelesning om XVII siècle, der ho ved hjelp av både innpust og utpust kom gjennom både barokken, renessansen, Solkongen Ludvig 14 (Louis katorze) og hans hoff i Versailles, skildra gjennom Jean de la Fontaine sine fablar. Me rakk å gå gjennom både Le Corbeau et le Renard (Ravnen og reven), La Cigale et la Fourni (Sikaden og mauren) og La Cour du lion (løvens hoff = Solkongen). Alt dette kom me gjennom, sjølv om me slutta av eit kvarter før tida, av grunnar som skal få eit eiga innlegg.

La grande guerre mondiale

tok slutt i dag, for 90 år sidan. Offisiell fridag i Frankrike, for å markere freden, armistice, på det ein trudde skulle bli den store verdskrigen.
Det er visst ikkje så mange dagane sidan den siste veteranen frå 1. verdskrig gjekk bort, og det blir diskutert om ein no skal trappe ned på denne markeringa (i Tyskland har dei slutta), men dagen i dag blei i alle høve solid markert. Kransar blei lagt på diverse minnesmerke rundt om i landet. Vår alles kjære Nicolas Sarkozy starta dagen på Champs Elysée i morgontimane, før ferda gjekk til traktane rundt Verdun, der den store krigskyrkjegarden er. Klokka 11 var det stor TV-overføring frå markeringa der, med både prins Charles og hans Camilla, dronninga i Luxembourg (trur eg) og andre prominte gjester, deriblant også fru president, songfuglen Carla Bruni, som liknar til forveksling på Meredith i Grey's Anatomy.
Kirsten og eg fylgde med på overføringa med store auge, croissant og te. Eg hadde vore ute og sikra med dagens utgåve av Ouest France (biletet). Så fylgde ei leseøkt (stor grammatikkprøve i morgo, eller i dag, er det visst), rusletur til Memorial-museet, for å sjå om det var noko markering der. Det var det ikkje, men uhorvelege mengder med diverse litteratur osv. frå båe dei store krigane, samt mykje anna. Der går det fort ein time. Så måtte me jo ha ein kaffekopp før me tusla heim til ny leseøkt.
I kveld var det ny, stor film, med mykje dokumentarklipp og faktainformasjon:
- Nær 10 millionar døde under 1. VK, av dei nær 1,5 millionar franskmenn, 1 million engelskmenn.
- 3 millionar skadde.
- 4 millionar enkar, av dei 700000 i Frankrike.

Det var faktisk ei fin tale han heldt Sarkozy, der han mellom anna sa: La France n'oubliera jamais (Frankrike gløymer aldri), og til slutt: ils sont les pères des tous (dei var fedrane til alle).

Til våren er det 65 år sidan D-dagen...

11.11.1918, klokka 11

To skuleborn var med Sarkozy for å leggje ned blomar på to graver i Verdun. Legg merkje til dei blå kornblomane dei har på jakka. Dei engelske deltakarane hadde raude valmueblomar - symbol på freden.

Examen de phonologie 2008

er over- og bestått! Hurra!
Så har eg altså tatt ein universitetseksamen dette tiåret òg, slik som i syttiåra, åttiåra, nittiåra og no også i "nullåra". Ikkje verst, om eg så skal seie det sjølv! Må nesten finne på noko å ta når me rundar 2010 ???
Eksamen i går blei eit sant kappløp med tida. 3 timar på å gjera litt av alt me har lært i haust, og det er ikkje lite. Det var jo berre bestått/ikkje bestått, men det var jo likevel litt moro å bli kalt inn på kontoret til Francine og få høyre at det var ein flott besvarelse... Kan hende det er håp for resten av året òg? Skal ha ein større grammatikkoppgåve like etter ferien, som startar i morgo! Då skal eg heim og gjera litt av kvart, men grammatikkbøkene blir nok med i kofferten, saman med litt godsaker frå Normandie.

Pays d'Auge

Litt fakta

Her kan du bl.a. sjå kor mykje ost franskmenn et! Ja, og så får dei litt hjelp av nokre nordmenn her, då.

Osten stod godt til jakka mi!

Legg merke til at eska er stempla medAOC; garanti for at det er ekte vare.









Her bli kvar ost surra inn i eit band av lokalt siv, for å halde på fasongen før siste fase av produksjonen.

Kirsten sjekker råvarene

Frå råvare til ferdig produkt

Normandie = Gourmandie

For ei veke sida var me på nok ein ekskursjon. Denne gongen gjekk turen til Pays d'Auge, eit yndig lite dalføre om lag 1 time herifrå. Meir kupert, dvs. fine beiteområde for den lokale kurasen: La race normande. Her kunne me òg sjå restar av dei gamle bocagères, som er den gamle formen for inndeling av jorder. Dette er nesten borte no, etter at landbruket gjekk gjennom store endringar på 50 og 60-talet, men til dels gjenskapt via les neo bocages.
Men me skulle ikkje berre sjå på desse flotte kyrne, me skulle også få smake på opptil fleire av dei produkta normannerane (heiter det det?) er så stolte av: ost, cider og calvados, pluss litt anna. Innimellom beiteområda veks det nemleg utallige epletre, somme med greiner som går langt ned på stammen og somme med greiner høgt oppe (kjem ikkje på kva dei heiter no).
Me fekk lange foredrag om det eine og det andre rundt dette på bussen bortover, i tillegg til at det stadig er tema i undervisninga vår, samt at me hadde diverse omvisningar i løpet av denne dagen. Fyrste stopp var på La fromagerie Grain d'orge i Livarot der dei produserer ost med samme namn. Det er gjerne slik at byen gir namn til osten. Me vandra rundt og såg korleis produksjonen gjekk føre seg (gjennom glasvindu eller på film), og det kan ein i alle fall stadfeste: Osten er bokstaveleg talt i dei beste hender. Sjølv om det var mykje maskiner og store kar, så blei kvar ost fleire gonger handsama (for hand) av dyktige fagfolk. Mjølka frå denne kurasen er spesielt proteinrik, men det er ikkje så mange liter dei gir frå seg per dag. Då blir det jo verdifull vare!
Etterpå fekk me smaksprøver:):) Det er no berre ein ting å seie om det: anten likar du det eller så gjer du det ikkje. Eg likar alt. Mykje smak. Etterpå fekk me høve til å kjøpe med oss ostar, og dei skal eg ha med meg heim i morgo! Det har vore ein lifleg duft på hybelen min denne veka. Det er ulike variantar av desse ostane, men det er jo særleg dei som er laga av lait cru (upasterieurisert mjølk) som er gode, men då er jo prosessen fortsatt i gang. Også her prøver myndighetane å få gjennomført EU-direktiv som ikkje godtek slik mjølk, men dette blir kjempa hardt i mot her! (Eg minnest med lengsel knaosten og smøret frå Møsstrond, som blei forbode for ca 10 år sidan heime, men det er jo den gamle historia om at nordmenn er meir katolske enn paven, når det gjeld å fylgje opp EU-direktiv...)
Etterpå køyrde me gjennom idylliske små landsbyar, der gatene er så trange at det er så vidt bussen kjem fram, og dei tradisjonelle bindingsverkhusa (maison à colombage) står tett i tett. Sjølv om det no var midt i oktober, var det fargerike blomar over alt. Dersom de er på desse trakter, så ta for all del av frå motorvegane og opplev slikt som dette!
Etter ein betre 3-rettars lunsj gjekk turen vidare. No var det epleprodukta som skulle smakast på. Epleterte hadde me alt hatt til dessert; no var turen kome til drikkevarene - oh la,la.
Fyrste stopp var hos ein eplebonde som dreiv smått (noja, alt er jo relativt - trur nok dei eplebøndene me kjenner i Hardanger ville synest dette var stort nok!), men stoltheten og engasjementet var det ikkje noko å seie på. Det er høgsesong for epleplukking no. Vel, plukking og plukking. Det som likevel skal bli til alkohol bli ganske røft plukka/rista ned frå trea og samla opp via store spesialmasskiner på traktorane, som køyrer mellom trea og soper med eg det som måtte vera der.
Innomhus var det store tankar for dei ulike produkta; alt frå vanleg eplejuice til cidre av ulik styrke og søtningsgrad (heng jo saman), til dei to verkelege spesialprodukta, som berre dei her i området kan lage - i alle fall med dei namna: pommeau, un apéritif produit en Normandie. Det som eg har trudd var ein heitvin av eple heilt til denne dag, men så feil kan ein ta: Den er ein blanding av 3 delar cider og 1 del av calvados, eller calva, som dei seier her, brennevin som blir lagra på eiketønner i minst 3 år og gjerne lenger, og blir som anna brunt brennevin dyrare for kvart år som går. Også her var det smaksprøver og sal av lokale produkt etterpå. Ja, då sat jo euro'en laust (det var før han tok til å stige så sinnsykt - er oppe i over 9 kroner no, æsj). I tillegg til desse ulike drikkevarane, laga dei òg gele med ulike smakar og jamvel sennep med cider!
Så bar det vidare til neste stasjon, og no forlanga bussjåføren at ostane skulle leggjast under bussen... No kom me bokstaveleg talt til ein spritfabrikk! Kor mange liter sprit som blei produsert her, må eg berre innrømme at eg ikkje fekk heilt tak i, for på dette stadiet tok eg til å dette av litt av naturlege årsaker... Men det var ikke lite; hundrevis av tønner stod lagra i digre haller, medan fleire tonn eple låg ute. Dei låg rett på asfalten utan noko tak over - hadde det gått an i Noreg? Utruleg kva dei kan få til i EU.
Også her var det smaksprøver før bussen vendte heimover - det blei ein roleg busstur, før me var tilbake att på Campus I halv sju om kvelden. Nok ein fin og interessant ekskursjon med ein entusiastisk Francine. Denne dagen var forresten også Bergens- og Oslotudentane med på turen. Dei som tek fransk på universiteta i Noreg, har opphald her på ca. 6 veker. Tenk så heldige me er, som får heile året - forstår ikkje at ikkje fleire tek fransk på dette viset!

Jacques Brel

var innom meg ein tur til sundagsfrukosten i dag. Me hadde det utruleg triveleg i lag. Eg kosa meg med eit perfekt blautkoka, stort, brunt egg (frå frittgåande høns), godt brød, skinke, bleu d'Auvergne og Lanquetot frå Pays d'Auge.
Han song for meg og eg åt. Kan hende litt uhøfleg av meg, men det har jo sine naturlege årsaker.
Denne veka har stått i Jaques Brel sitt teikn, både her i Frankrike og heime i Noreg. 9. oktober var det 30 år sidan han døydde, og 14. oktober var gravferdsdagen, både for han og Edith Piaf (som blei markert med stor TV-sending her).
Grâce à (takka vere) P2-arkivet har eg fått meg nokre hyggestundar med Jacques Brel og ikkje minst Eivind Bøksle (som var så heldig å få vera musikklæraren min ein kort periode på ungdomsskulen). Tenk om han hadde sunge nokre av sørlandsvisene sine - det hadde blitt aldeles perfekt; Morgenstemning, Dansen på Uvår, Reinert med beine'... ein kan bli blank i auga av mindre.
Koseleg med litt mannfolkbesøk av og til, her eg sit i jomfruburet mitt.

Eg legg ved nokre linkar frå You tube, som eg håpar kjem greitt fram. (Der er støttekontakten min, Kirsten, som har funne fram dei - merci). Der kan de sjå monsieur Brel i opptak. La valse hadde me forresten ein av dei fyrste fonologileksjonane våre her.
Obs. Det minner meg på at eg må vel heller koma i gang med å lesa no. Skal ha eksamen i fonologi på tysdag. Kryss fingre!

La valse à mille temps
Amsterdam Jaques Brel
Ne me qittez pas Brel

Haust i Caen

Me bur i det kvite huset lengst bak til høgre. Mange flotte fargar for tida.

Plantesal

Av alle ting kom me forbi eit gedigent utsal av planter og t.d. epletre på sykkelturen i dag. Ikkje mykje som minner om haust her.

Døme på fristelse

Då tenkjer eg ikkje spesielt på at denne kaka heiter un divorcé (ei skilsmisse).
Men det er ikkje alt som er like godt som det ser ut til (då tenkjer eg på skilsmisse), men det har eg jo eigentleg ikkje greie på.

Favorittbrødet mitt

Tenk at den lokale bakaren vår har Viking banette:) Ikkje mykje baguette her i gården!

Ny veke - nye sjansar

Vel flyg tida heime, men om mogleg, så flyg ho endå meir her.
I veka som var hadde me innleveringsoppgåve i fonologi, som me fekk att på torsdag, med masse kyt. Det var jo bra, med tanke på at me har eksamen om ei veke, grøss og gru.
Denne helga har Kirsten og eg jobba ein del me ei oppgåve til tysdag: I geografi skal me leggje fram immigrasjonshistoria i Frankrike dei siste par hundre åra - det er ikkje småtteri, skal eg seie dikkøn. Våre mottak av flyktningar og andre innvandrarar er ikkje rare greiene i forhold!
På tysdag skal eg også leggje fram ein avisartikkel i Francais pratique, men den får eg finne i morgo. Dette er ei fast oppgåve kvar veke, som er utruleg bra. Sist veke la eg fram ein artikkel om eit framlegg til nytt EU-direktiv: Svangerskapspermisjon skal utvidast til 18 veker(!) i 2011! (Då snakkar eg om for kvinner, ikkje pappapermisjon, som jo nærmar seg det same heime no). Dette forslaget har fått den tyske regjering og arbeidsgivarar der til å skjelve såpass at dei har søkt om dispensasjon alt! Ja, eg tillot meg å vifte litt med peikefingeren for dei unge jentene på gruppa mi; slik kan det gå om Noreg kjem inn i EU. Me er jo så flinke til å fylgje opp alle direktiv. Dei såg lamslåtte ut!
Veka før tok eg for meg ein artikkel om at det var vanskeleg å få legar til å jobbe i distrikta... Høyrt slikt!
Innimellom er det god, gamaldags grammatikkundervisning - litt pugg må ein vel òg gjennom. Sist veke kom eg meg også på trening for fyrste gong (sleit med influensa veka før): musculation. Høyrest ut som body-building (godt norsk/fransk). Har derfor hatt visse problem med å setje meg/reise meg dei siste par dagane, pga. mange knebøy. Denne veka skal eg også starte på Energym. Det er vel noko liknande av Friskis og Svettis, tenkjer eg.
Derfor var det godt med ein sykkeltur i dag i det utruleg flotte veret me har hatt denne veka. I 23 grader og med knallblå himmel sykla Kirsten og eg ut i dag. Måtte lufte hjernen litt fra all immigrasjonen. Kom gjennom eit par stille landsbyer, var innom ei fin kyrkje, og kikka etter ein kafe med litt fristelsar, men det fann me ikkje. Det er vel ei meining med alt her i livet.
Kirsten har hatt besøk av eit par kollegaer/venninner på haustferie, og det var no triveleg for meg òg. Om to veker til har me haustferie her, så då skal det bli godt å koma heim:)
Ha ei god veke, du med!

Le prix de la liberté

Sist fredag var me på ekskursjon til Plages du débarquement - strendene i Normandie, som i ettertid er kjent for D-dagen, eller
"Jour J", som franskmenn seier. 6. juni 1944 er blitt ein merkedag i historia, og når ein ser alle dei minnesmerka som finst her i området, kan ikkje den dagen bli gløymt, i alle fall ikkje på lang, lang tid.
D-dagen var starten på dei allierte sitt inntog i Frankrike , ein marsj som i fyrste omgang skulle vare fram til 28. august (trur eg), då Paris blei gjenerobra. Ein marsj som skulle koma til å koste nærmare ein halv million menneske livet! Derfor overskriften på dette innlegget: La prix de la liberté - frihetens pris.
Dagen vår starta i eit forrykande uver, truleg ikkje ulikt det veret som møtte dei 156205 soldatane som utgjorde landgangsstyrken den fyrste dagen. 10000 trakk sitt siste sukk denne dagen. Ufattelege tal. Berre i Caen skal det visstnok vera 3000 som mista livet.

På den amerikanske kyrkjegarden var det ei gruppe "godt vaksne" amerikanarar, som stod ved ei grav, der dei hadde sett ned eit lite, amerikansk flagg. Det var grava til Theodore Roosevelt jr. som hadde tatt del i landgangen. Han døydde av hjarteattakk 6 veker etterpå. Grava på den eine sida av han, var for bror hans, som mista livet under 1. verdkrig. Grava på den andre sida, bar forresten det norskklingande namnet Husted...

På den tyske kyrkjegarden var det ved somme graver friske blomar. Berre på dei få eg kikka litt på, kom det fram at mange av soldatane berre var 17 - 18 år gamle...

Eg går ut frå at dei fleste som les bloggen min, har ein viss kjennskap til denne delen av historia, og skal ikkje ta for meg noko stort foredrag om det her og no, men berre gje utdrag av dei inntrykk som møtte oss denne dagen. Har lagt til ein del bilete nedanfor, med små tekstar, som truleg talar for seg sjølve. Men dersom nokon skulle ha lyst til å lese seg opp litt, er det ein del bra info på denne linken: http://www.fofo.no/filestore/ff_05-04_s27-37.pdf

Me starta dagen på Pegasus Bridge, like utanfor Caen, der det er både museum og minnesmerke over det som hendte her. Engelske fallskjermjegarar kom hit med glidefly, som landa like ved brua. Eit hus like på andre sida av brua blei gjenerobra, og er fylgjeleg blitt til eit museum.

Det blei ein lang dags ferd vidare - me var langt frå åleine på denne ferda. Ein kan vel seie det slik at eg var blant dei yngste..., men det får no så vera. Mange nasjonalitetar og fulle hus på alle musea. Dersom du ser på bileta nedanfor, kan du fylgje reiseruta vår. Me var tilbake i Caen ved sekstida om ettermiddagen. Eg vil absolutt oppmode alle til å få med seg dette på ei Frankrike-tur.

Pegasus Bridge

Like utanfor Caen starta D-dagen. Her landa engelske glidefly med fallskjermsoldatar og sekkepipeblåsaren Bill Millin, som danna fortroppen då dei marsjerte over brua, til melodien Blue Bonnets over the Border.

Utsikt frå Pegasus bridge

På det fyrste biletet: Så langt unna låg hovedkvarteret til Vehrmacht (slott, må vite), då engelske glidefly landa like over midnatt.
Denne aksjonen hindra og at tyskarane fekk nye forsyningar.
Det fyrste frigitte huset i Frankrike, natt til 6. juni. I dag: Kafe og museum.

Den norske marinen

er heidra ved dette monumentet av Per Storm, avduka av kong Harald 7. juni 2004 i Hermanville-sur-Mer. Jageren Svenner gjekk ned like utanfor kysten her.
Kirsten og eg står forblåste og forfrosne framom
"Marinegasten".

General de Gaulle

gjekk i land her nær Courselles-sur-Mer. Minnesmerket er på plass.

Mulberry harbour

Ute i sjøen kan ein sjå litt restar av dette fantastiske anlegget som denne kunstige havna var. I bakgrunnen Pointe du Hoc, der amerikanske soldatar prøvde å ta seg opp på høgda, for så å bli meid ned.
På land står det diverse restar av gamle bunkersar o.a., blanda opp med diverse minnesmerke og muséer. Ikkje alltid like fint samansett, som t.d. denne Jesusfiguren til høgre.
Her var vinden så kraftig at eg hadde store vanskar med å halde meg oppreist.

Cinéma circulaire, Arromanches

Gripande filmframsyning, der ein veksla mellom dokumentarfilm frå landgangen og månadane som fylgde, og idylliske scener frå vakre Normandie i dag.
Fotoutstilling med kjente og sterke foto, som bl.a. her som ordføraren i ein liten by tek imot dei allierte styrkane.

Arromanches

Musée du débarquement har ein imponerande modell av den kunstige havna Mulberry Harbour, men også mykje anna

Norsk innsats

Også her blei norsk innsats omtalt. Rart å sjå dei norske uniformane - truleg samme som far min hadde som soldat i England på slutten av krigen...