Sist onsdag

var ein innhaldsrik dag. Då tenkjer eg ikkje spesielt på timane i Civilisation, der me hadde full gjennomgang av fransk skulehistorie (tilbake til romerriket), pluss at eg ikkje hadde fått gjort det intervjuet eg skulle, men skitt på, det blir visst fleire høve til slikt:(
Me hadde elevsamtaler med Francine på ny, og snakka mellom anna om didaktikkoppgåva (10 studiepoeng), som me skal jobbe mykje med mellom jol og vinterferien. Ho spurde om eg hadde nokre tankar - det hadde eg - ho ville høyre dei - det fekk ho - Det var ein veldig god ide, sa ho.
Så blei det plutseleg arrangert eit lite stevnemøte med Ragnar Hovland (som er i Caen i samband med dei nordiske kulturdagane her). Det viser seg at ein av lærarane her ,Helge,(ikkje vår lærar, men har ansvar for dei franskstudentane som er her på kortare opphald frå Oslo, Trondheim, Kristiansand, Bergen og Stavanger) er gamal kjenning av Ragnar Hovland tilbake til studietida (begge har fransk hovedfag). Helge hadde då fått til ei avtale, slik at me møttest i resepsjonen på hotellet til Hovland over 1 glas vin og hadde trivelege røur (vest-telemarksuttrykk for samtaler) omkring forfatterskapet hans, nynorsken sin posisjon i framtida osb.. I den samanheng fekk jo eg sagt noko om at eg var frå Vinje og at songane til Odd Nordstoga, med Hovland sine tekstar, absolutt er med på å "legalisere" nynorsk hos ein del av dei som elles har problem med denslags. Som de skjønar; dette blei djupt! Han las frå den siste boka si (popleksikonet). Kona hans var med, ei triveleg dame som omset bøker frå fransk til nynorsk.
For Kirsten var dette treffet eit av høgdepunkta dette semesteret, berre sjå på biletet over!
Onsdagen før var me på noko som heiter Bien-venu à Caen, eit tiltak i regi av pensjonistane i Caen for å hjelpe utanlandsstudentar med å få kontakt med lokalbefolkninga. Støttekontakt med andre ord. Sist onsdag skulle det vera eit stort møte, der alle skulle få treffe sine. Derfor måtte me fly rett frå Hovland til nytt stevnemøte. Spanande. I mellomtida hadde eg fått ein mail, og etablert litt kontakt med ei dame på 60 år, enke, som budde i lag med ei dotter på 29, som visstnok har 3 ungar. Ho viste seg å vera ei triveleg dame; en pen, nett liten fransk Madame, som alt i den fyrste svarmailen til meg hadde retta dei feila eg hadde hatt i min fyrste mail. Det same gjorde ho då me tok til å snakke - på en hyggelig, men korrigerande måte... Ikkje heilt norsk, nei, men eg har nok utruleg godt av det.
Dama til Kirsten var ein heilt annan type, heller det eg vil kalle ei grepa kjering, som du kan finne på mang ein gard i Noreg. Lettvinn og enkel å vera i lag med, rettleiar absolutt når det gjeld språket ho òg, men med eit litt anna tonefall. Noja, me får sjå korleis det barkar i veg. Har alt fått ny mail frå Maryvonne, som mi heiter, med tilbod om at eg kan sende mail til ho kvar 2. eller 3. dag, som ho kan rette. Eg har enno ikkje turt å svare på den, men må vel berre la det stå til etterpå.