La grande guerre mondiale

tok slutt i dag, for 90 år sidan. Offisiell fridag i Frankrike, for å markere freden, armistice, på det ein trudde skulle bli den store verdskrigen.
Det er visst ikkje så mange dagane sidan den siste veteranen frå 1. verdskrig gjekk bort, og det blir diskutert om ein no skal trappe ned på denne markeringa (i Tyskland har dei slutta), men dagen i dag blei i alle høve solid markert. Kransar blei lagt på diverse minnesmerke rundt om i landet. Vår alles kjære Nicolas Sarkozy starta dagen på Champs Elysée i morgontimane, før ferda gjekk til traktane rundt Verdun, der den store krigskyrkjegarden er. Klokka 11 var det stor TV-overføring frå markeringa der, med både prins Charles og hans Camilla, dronninga i Luxembourg (trur eg) og andre prominte gjester, deriblant også fru president, songfuglen Carla Bruni, som liknar til forveksling på Meredith i Grey's Anatomy.
Kirsten og eg fylgde med på overføringa med store auge, croissant og te. Eg hadde vore ute og sikra med dagens utgåve av Ouest France (biletet). Så fylgde ei leseøkt (stor grammatikkprøve i morgo, eller i dag, er det visst), rusletur til Memorial-museet, for å sjå om det var noko markering der. Det var det ikkje, men uhorvelege mengder med diverse litteratur osv. frå båe dei store krigane, samt mykje anna. Der går det fort ein time. Så måtte me jo ha ein kaffekopp før me tusla heim til ny leseøkt.
I kveld var det ny, stor film, med mykje dokumentarklipp og faktainformasjon:
- Nær 10 millionar døde under 1. VK, av dei nær 1,5 millionar franskmenn, 1 million engelskmenn.
- 3 millionar skadde.
- 4 millionar enkar, av dei 700000 i Frankrike.

Det var faktisk ei fin tale han heldt Sarkozy, der han mellom anna sa: La France n'oubliera jamais (Frankrike gløymer aldri), og til slutt: ils sont les pères des tous (dei var fedrane til alle).

Til våren er det 65 år sidan D-dagen...