Crize meg her og krise meg der

Ja, den siste veka har det verkeleg storma her i Frankrike. Ikkje nok med at den sørvestlege delen av landet blei råka av eit forrykande uver førre helg; i skogen datt trea som fyrstikkar, vatnet steig og straumen gjekk. Når endeleg straumen tok til å koma tilbake, tok det franske folket beina fatt og var ute og gjekk. I tog. Dei vanlege toga gjekk ikkje, men folket har marsjert og gitt klar melding til le chef de l'Etat, le Président, le petit Nicolas: No er det nok!
Tenk, berre her, i vesle Caen, ein by på storleik med Trondheim og Bergen, var 30000 ute og marsjerte på torsdag! Ikkje rart me høyrde det heilt opp til Universitetet! Jeudi noir, svart torsdag, var erklært som dag for generalstreik. Det var særleg transportsektoren og skulane som aksjonerte, men det blir sagt at streiken hadde støtte frå 2/3 av folket.
Den kjende stuntreportaren, underteiknande, tok beina fatt og fòr ned til byen for å få med seg litt av stemninga. Det var tydeleg at det var Hvermansen som var ute og sa frå. Misnøya er nemleg stor. Det har blitt brukt masse til krisepakkar til bankane, men lite kjem visst andre til gode. Arbeidsløysa stig dramatisk (over 10 %), og det er varsla innskrenkingar i pensjonar og andre sosiale rettar, utan at eg har detaljert oversikt over dette.
Denne veka har me nemleg tatt for oss mellom anna den franske revolusjonen på studiet vårt, så det som har skjedd her no har jo vore som ei fin ramme for vår lille verd.
Fleip til side. Me har jo fått me oss at det har blitt lansert krisepakker heime òg, noko som blant anna skal koma skulane til gode. Det er sjølvsagt bra, men eg kan ikkje dy meg for nokre kommentarar. Det eine fotoet nedanfor er ikkje med for å symbolisere at Frankrike går rett i dass, for det gjer det slettes ikkje. Neida. Det er ikkje anna enn for å slå fast at denne dostandarden ser ut til å vera alment akseptert her til lands. Når eg må eit nødvendig ærend på Universitetet, må eg fyrst gå minst 100 m i ei iskald gang. Vel framme på doen kan eg risikere å se rett på ein eller annan mann som står og gjer sitt ved pissoiret.Viss eg er heldig, er det ledig på handicapdoen rett fram (der er det sete). Viss ikkje må eg gå til høgre, der det er tre doar som ser ut som på biletet. Er eg heldig ein gong til, er det papir på doen (som regel har eg noko på lur i lomma). I vasken er det berre kaldt vatn. Såpedispensaren hadde såpe ei stund utover hausten, og etter jol var det fylt på att. Me får sjå kor lenge det held. Det hender det er papir til å tørke seg med, men som oftast er det ei iskald vifte, som ein ikkje blir tørr av. Då er buksebaken god å ha. Når det er full aktivitet på vårt hus, er det sikkert eit par hundre folk som deler på desse fasilitetane.
Vanlegvis tek eg ikkje med så intime detaljar om livet her, men det er meint som eit lite apropos til debatten om at oppussing av doar stod øvst på lista ndgj. skular heime? Eg er klar over at det er mykje dårleg på det feltet, men likevel - det ligg langt over standarden elles i verda.
På studenthyblane her deler ca. 30 studentar 2 doar (som ser ut som denne), og ein dusj. Det er ikkje noko kjøleskåp, berre eit par kokeplater. Kan hende ikkje så rart at gruppa med studentar som kom frå Agder fekk lettare sjokk, då dei kom hit rett etter jol. Når attpåtil den eine doen slutta å fungere, var det nok ikkje noko særleg.
Men det er utruleg kva ein kan venje seg til, eller kva ein har av "forventningar". Eg har ikkje høyrt nokon klage på dostandard av dei som har uttalt seg om krisa her i Frankrike. Heller ikkje seksbarnsmora som fekk avstengd straumen for eit par veker sida, då kulda var på det hardaste.Trur nok ikkje me nordmenn skal ropa høgast i desse tider, nei.
Eg tillet meg likevel å gle meg over at euroen ser ut til å gå nedover att. Det blir sagt at 8-talet var observert ein dag, og godt er det. Det var litt kjedeleg når euroen stod i 10 kroner...

Halvvegs

Så vidt eg har klart å rekne ut (midt i eksamensinnspurten - av og til må ein koble litt ut), runda me denne veka milepælen halvgått løp. Må innrømme at markeringa av denne store hendinga drukna litt i andre milepælar, som t.d.:
At Obama tok over etter Bush. Ikkje godt å seie kva som var mest gledeleg med det, anten at Bush endeleg er over og ut, eller at Obama no er i posisjon. I skrivande stund ser det kan hende lysare ut i USA. Begivenheten blei feira av Kirsten og meg, som vanleg på store dagar, med kake (med det klingande namnet Paris - Brest, ein bør nok sykle den distansen etterpå, ja) og kaffe foran TV-skjermen. Eller rettare sagt: TV-skjermane. Franske TV-kanaler har jo den uvanen at dei skal dubbe alt folk seier, og ein kan jo venje seg til mykje, men ein stad går grensa: Når Obama skal avleggje eden, vil eg høyre det på amerikansk! Dessutan; når dei spelar Stars and stripes vil eg høyre Stars and stripes og ikkje franske kommentatorar som diskuterer i studio.
Derfor rigga me oss til med NRK nett-TV på data'en og bilete frå fransk TV. Det me ikkje var heilt budde på, var at bileta frå NRK låg nøyaktig 1/2 minutt etter fransk TV! Det gjekk jo i grunnen heilt greitt, heilt til kaffekoppen til Kirsten rett og slett eksploderte!
Andre hendingar: Fekk att fyrste litteraturoppgåva, som me hadde i førre veka. Då snakkar me ikkje stort meir om den. Eg lærte ein ting; her er det ikkje tid til noko i retning av å "kladde" eller prøveformulere litt på språket. Skriv så blekket sprutar i 3 timar, så kan hende det går litt betre!
Det var det eg prøvde på i dag. Då var den store dagen for eksamen i Civilisation et géographie endeleg (?) her! De kan jo tatt ein titt på biletet av oppgåva (skulle svare på alle tri). Eg skreiv i alle fall så blekket spruta i 3 timar og produserte 6 sider på eit slags fransk. Til veka kjem dommen. Armelle skulle jobbe seg gjennom bunka i løpet av helga, stakkars madam.
Etterpå syntest me at me fortente ein pizza på kantina, og skeia ut med to-tre glas vin til (dei var små, altså). Det morosame var at dei gjekk tomme for raudvin!
Så no er det helg att. Vekene går utruleg fort her òg. Det blir nok ikkje tid til å kvile på nokre laurbær denne helga heller. Innan torsdagen skal me ha lese Rhinocéros av Eugène Ionesco ( på fransk, sjølvsagt). Eit drama i 3 akter, fordelt på 246 sider! Dessutan skal me gjennomføre intervju som det skal skrivast 3 sider og leggjast fram for klassa (og Francine) innan neste måndag...
No i kveld (fredag) skal eg sjå ein fransk film på TV: Voltaire et l'affaire Calas. Det passar godt inn i forhold til litteraturpensumet vårt. Så får eg vel heller sjå den brukte DVD'en eg kjøpte i dag om Solkongen Ludvig den 14. i løpet av helga: Le roi danse. Den går rett inn i historiepensumet vårt. I det heile tatt: det blir produsert utruleg mange gode filmar i Frankrike. Kvifor får me ikkje sjå fleire av dei heime i gamle mor Noreg. Me vil ha slutt på amerikansk kulturimperialisme! (Unnskyld Obama. Du skal ikkje få skulda for den biten. Så får du heller ta deg av den andre formen for amerikansk imperialisme. Good luck, det kan du trenge!)
Skal tru om hjernen vår no er halvfull eller halvtom med det som skal/kan inn i løpet av dette året?
Bonne weekend! Ja, dei seier faktisk det. Engelsk språkpåverknad er på full veg inn her òg. Men okkesom: Ha det bra, alle der ute!

Pinnekjøt

er "gøtt", synest dei fleste nordmenn. Før me reiste heim til jol, tok Kirsten, Randi og eg imot ei utfordring frå Marie-Cécile, vår franske venninne; ho ynskte å invitere nokre vener av seg på eit lag ein kveld og då lurte ho på om me kunne tenkje oss å servere noko typisk norsk jolemat. Me blei raskt samde om at det fekk bli pinnekjøt, så med oss i koffertane tilbake hit hadde me både pinnekjøt (salta og røykt), litt vossakorv og 2 stk. kålrot (chou-raves), for det finst nesten ikkje her! Randi har visst såvidt sett det eit par gonger på den lokale marknaden der ho bur, men elles har me ikkje sett det. Me har kikka i opptil fleire butikkar.
Måndagskvelden la me kjøtet i vatn, tysdagskvelden koka me det og onsdag ettermiddag kom Marie-Cécile og henta oss me alt utstyret. Me var ialt 9 til bords og det er berre ein ting å seie om det: kjempesuksess! Dei hadde jo aldri sett noko liknande. Kålrota hadde dei nok ein viss kjennskap til frå "gamle dagar", men fleire meinte at ho var på tur tilbake. Ho gjekk i alle fall ned på høgkant! Jamvel niesa til Marie Cécile, Anne, yngstemann i laget, som berre tok ei teskjei kålrotstappe i fyrste omgang; ho lura seg ut på kjøkenet og tok ein god porsjon ganske så fort.
For ikkje å snakke om akevitten! Særs populær, den òg. Skål er no blitt ein del av vokabularet, i alle fall for desse gjestene, som var utruleg lettvinne og greie, alle som ein. Me forstod opptil fleire ord og dei kytte av oss, og stemninga blei riktig så livat etter kvart.
Me måtte ha to omganger med servering av pinnekjøt med tilbehør, så var det ostar og så var det kake og is:)
Til slutt begynte me å snakke om å opne norsk restaurant i Caen, og alle var veldig begeistra for den idéen, heilt til me begynte å snakke om lutefisken - nei, slikt gjekk ikkje an å eta! Jau då, sa me, så det spørst om ikkje Svein får ei bestilling på det til han skal ned hit i februar...
Okkesom, kvelden var som sagt ein kjempesuksess! Kirsten og eg har avtale med Anne om at me skal bli med henne på dykkarkurs (ho er instruktør), og kven veit, det kan godt hende me kjem tilbake til dei no når me skal i gang med eit av dei store faga våre denne våren: TPE (Travail Personnel Encadré). Då skal me gjera minst 3 ulike oppgåver, som skal vera baserte på intervju med lokalbefolkninga. Den fyrste oppgåva skal gjerast i grupper på 3 og skal ha tema som er henta frå Normandie. Då kan det jo vera aktuelt å bruke somme av desse i den samanheng. Marie-Cécile har alt lova å hjelpe oss, ho er berre utruleg snill og lettvinn å forhalde seg til.
Sjølv om alle åt godt på onsdag, blei det jo ein del restar, så me hadde invitert "gamlekara" på studiet vårt til restelag laurdagskvelden. Men så greidde Kirsten å pådra seg gastro, som dei kallar det her, nemleg magesjuke. Det går som ein farsott her for tida. Derfor hadde me tenkt å avlyse sleskapet, men Rolf hadde ikkje fått meldinga, så då stelte eg til pinnkjøtlag for oss to då han dukka opp, så det var riktig så triveleg.
Elles har me hatt ei kulturveke av dei store; sist sundag var det filmen "Australia", torsdag havna med på ein ny Cheguevarafilm, del 1: Che L'Argentin (spansk tale og fransk teksting - gjekk noko i surr). Francine hadde nemleg fått gasto, så me fekk fri ettermiddagsøkta, og havna på sal i byen i staden. Og så kino. Som om ikkje det var nok, blei det jammen kino på fredagskvelden òg. Torsdagen hadde me nemleg hatt ei lengre forelesning i litteratur om Marguerit Duras, og når ein av dei romanane Marie-Laure tok grundig for seg (pensum) var akkurat Un barrage contre le Pacifique (Ei demning mot Stillehavet), som går på kino i Caen for tida, så berre måtte me sjå han.
Men no er det mange prøver og eksamenar i vekene som kjem, så eg lovar ikkje stort når det gjeld oppdatering av bloggen.
Forresten: det har vore gratis bussar og trikkar her dei siste tri dagane pga. SAL i butikkane! ikkje verst. Skal tru om det hadde gått an heime. Og så her som billettane ikkje kostar meir enn 1€ likevel, med overgang i inntil 1 time! Men huff, den euroen vil eg helst gløyme no; over ti kroner var han like etter nyttår. Æsj.

Vinter i Caen

Denne veka har vore skikkeleg kald i Caen, ned mot 9 kuldegrader om natta og såvidt opp mot null om dagen. Men me har ikkje hatt sno! De har kan hende sett nyhetsinnslag heime med kaos i Paris og Marseille t.d.. Både motorvegar og skular blei visst stengt mens det stod på som verst. Hybelen min er iskald, teljos hjelper faktisk for å få det litt lunt. Om temperaturen kjem opp i ca. 20 grader i bordhøgde, er det likevel 14 grader på golvet.
I dag hadde det snudd om litt, så i ca. 5 grader og fin sol tok eg ein sykkeltur eit par timar i området - flott.
Sist sundag tok eg berre ein rusletur i Rosariet, den flotte parken like ved, og legg ved nokre bilete av korleis den tok seg ut i ca. minus fem. Endene kjempa ein hard kamp for å halde ein del av dammen sin open, stemorsblomane, som blei planta ut i november, hang med nebbet og i Rosariet var det ikkje mange roser å sjå. Fleire stiar var avstengde med skilt om å vera varsam pga. is!
Den fuktige lufta her gjer at dei kjennest mykje kaldare enn heime. Men jammen kom det ikkje ein joggar i berre stuttbukse! Fredag var eg på joggetur i same området (med langbukse) i solskin; jommen hadde ikkje stemorsblomane friskna til att, endå det har vore fleire minusgrader heile veka!

Épiphanie - Helligtrekongersdag, 13. dag jol.

er i dag, det visste du vel? Får vel innrømme at me ikkje visste så
mykje om det sjølve heller, Kirsten og eg. Var på vår lokale
supermarknad på laurdagen, og la merke til at dei var ei kake som låg så strategisk til; la Galette au trésor (kaka med skatten). Ho såg absolutt god ut, men me stod imot. Trass alt var me ikkje mange dagane over nyttår.
I går hadde me ein skikkeleg sløvedag, før me skulle begynne på'an att i dag. Eit forferdeleg trasig ver ute gjorde det ikkje betre, men me måtte ut og lufte oss. Havna på ein lokal "brun pub", for å sjå om me fekk litt å eta, endte opp med ein klein pizza, men med eit godt glas raudvin til, i lag med ein drøss folk som spela på hestar. Det var travløp i snover på TV, avløyst av galoppløp og travløp (med rytter) og folka heia ivrig.
Etter eit par timar der, måtte me innom den lokale bakaren for å finne noko å døyve den vonde pizzaen med (speilegg oppå, som ikkje var steikt...) og der låg denne kaka att. Me spurde oss for litt og fekk til svar at det var kaka dei brukte for å feire denne dagen, som me nok alle har vore med på å dramatisere på barneskulen eller sundagsskulen, eller kor me no har henta vår barnelærdom; dei tri kongane som kom på barselvisitt. Kaka vert òg kalla la Galette des rois (Kongenes kake), og ganske riktig; då me kjøpte kaka fylgde det med ei gullkrone! Inne i kaka skulle det vera ein skatt/mynt, som eit symbol på gåva til den nyfødde "kongesonen".
Ja, kaka var både god og mektig, så mektig at me orka ikkje ta til med noko meir vettugt etter å ha ete alt for mykje, så då var det berre å sløve vidare. Me såg Un homme et une femme, ein av dei store filmane frå vår ungdom, men måtte ta ein pause etter ein time, for då skulle fyrste episode av Grace Anatomy koma i reprise på ein fransk kanal (sjølvsagt dubba til fransk), den episoden er jo også historisk!
Etter å ha fullført Un homme et une femme var det tid for såpeopera på fransk TV3. Berre for å ha sagt det; det var reint faglege vurderingar som gjorde at me såg den! Eksamensoppgåva vår før jol handla nemleg om den serien, så det var rein kvalitetssikring som gjorde at me tok for oss den. Tenk at eg skulle få dra nytte av alle mine episodar med hotell Cæsar når eg skulle skrive om ein norsk såpeopera - på fransk! I det heile tatt, det er ikkje mykje som er bortkasta her i verda, heller ikkje ein sløvedag!
Så gjekk turen til Mali, eit av dei frankophone områda i verda me har som pensum til geografi- og samfunnsfageksamen 23. januar, også det på fransk. TV-kvelden blei avrunda med Berlinerpoplane via internett.
Resten av kaka tok me med oss på skulen i dag, og delte opp i (nesten) mange nok bitar. Læarar Marie-Laure blei riktig så ivrig til å fortelje om skikkane rundt denne "festen" at ho begynte å snakke om fastetid og påske og det som var framigjennom, ja ho gløymte reint bort at me eigentleg skulle ha grammatikk, og det var det sjølvsagt ingen som hadde noko i mot!
Kaka minner forresten ganske mykje om vår fyrstekake, med mandel- og eggekremfyll. Fyrste på fransk heiter jo prince, og "kongesonen" er jo ein prins... Skal tru om fyrstekaka eigentleg er ein norsk variant av denne franske, og at den opprinneleg har blitt bruka i samband med heilagtrikongersdag (stod ikkje i nynorskordboka)?
Det var Karis som fann skatten! Då fekk ho vera dronning!

Bonne année - Godt Nytt År!

Kirsten et moi, nous sommes retourné à Caen. Me kom att natt til i dag, nærare bestemt kl 01.00. Temperaturen var då minus 1,4 ute og pluss 6,4 inne. Etter å ha hatt på straumen på full guffe i ca. 18 timar er han no komen opp i 20,6, då med god hjelp av teljos og kubbeljos.
Dagen i dag har blitt ein sløvedag. Ein blir noko utslått av å vera på reise 15 - 16 timar, særleg med tanke på at nyårsfeiringa fortsatt sat i kroppen.
Men i morgo, då får me brette opp erma og setje i gang å rydde i dei notatane og kva det no er, som har ligge urørt dei siste par månadane før jol. Då var all merksemd retta inn mot eksamen i Francais pratique, med både munnleg og skriftleg test, samt lytteforståing. Utruleg nok kom me i mål på det òg.
Verre blir det nok 23. januar. Då er det eksamen i geografi og samfunnsfag... Så i morgo får ein i alle fall prøve å finne dei bøkene, og evt. notatar, om ein forstår noko av dei, då. Som de sikkert forstår, er optimismen på topp. I tillegg må me begynne å gjera noko meir med didaktikk-oppgåva, som skal leverast 2. mars. Som om ikkje det er nok, har Kirsten eit lite jubileum 6. mars, som må planleggjast grundig. Kan hende me greier å halde varmen likevel?
I kveld skal me feire at me er tilbake i Caen: Reker, krabber, baguette og kvitvin står på menyen, med fransk film attåt.

Joyeux Noël - God Jol

Jommen sa eg god jol. Kom heim natt til fredag i lag med "småungane" Elin og Aslak, blei henta av ein snill ektemann på Kongsberg stasjon og var heime i seng kl. fire om natta.
Var på triveleg joleavslutning med gode kollegaer fredag føremiddag og skulle så heime og starte litt joleførbuingar. Men den gong ei. Magen slo seg heilt vrang (starta på flyet heim - truleg ein baguett på flyplassen), og dermed låg eg rett ut fram til joleftan. Resten av familien stod på og ordna jolestemning, med kommentarar om at det i grunnen var lite stress fram til jol i går (skal koma i hug det neste jol). Obelix var godt fornøgd.

Ute var det eit aldeles strålande ver. 1. joledag kom eg meg ut ein liten tur for å forevige nærområdet like før isen la seg på Totak. Neste dag blei det ein ørliten skitur.
Formen tok seg opp litt etter litt. Det er nok fyrste gong eg har opplevd å gå ned i vekt i joli, men det varte heller ikkje så lenge.