Pinnekjøt

er "gøtt", synest dei fleste nordmenn. Før me reiste heim til jol, tok Kirsten, Randi og eg imot ei utfordring frå Marie-Cécile, vår franske venninne; ho ynskte å invitere nokre vener av seg på eit lag ein kveld og då lurte ho på om me kunne tenkje oss å servere noko typisk norsk jolemat. Me blei raskt samde om at det fekk bli pinnekjøt, så med oss i koffertane tilbake hit hadde me både pinnekjøt (salta og røykt), litt vossakorv og 2 stk. kålrot (chou-raves), for det finst nesten ikkje her! Randi har visst såvidt sett det eit par gonger på den lokale marknaden der ho bur, men elles har me ikkje sett det. Me har kikka i opptil fleire butikkar.
Måndagskvelden la me kjøtet i vatn, tysdagskvelden koka me det og onsdag ettermiddag kom Marie-Cécile og henta oss me alt utstyret. Me var ialt 9 til bords og det er berre ein ting å seie om det: kjempesuksess! Dei hadde jo aldri sett noko liknande. Kålrota hadde dei nok ein viss kjennskap til frå "gamle dagar", men fleire meinte at ho var på tur tilbake. Ho gjekk i alle fall ned på høgkant! Jamvel niesa til Marie Cécile, Anne, yngstemann i laget, som berre tok ei teskjei kålrotstappe i fyrste omgang; ho lura seg ut på kjøkenet og tok ein god porsjon ganske så fort.
For ikkje å snakke om akevitten! Særs populær, den òg. Skål er no blitt ein del av vokabularet, i alle fall for desse gjestene, som var utruleg lettvinne og greie, alle som ein. Me forstod opptil fleire ord og dei kytte av oss, og stemninga blei riktig så livat etter kvart.
Me måtte ha to omganger med servering av pinnekjøt med tilbehør, så var det ostar og så var det kake og is:)
Til slutt begynte me å snakke om å opne norsk restaurant i Caen, og alle var veldig begeistra for den idéen, heilt til me begynte å snakke om lutefisken - nei, slikt gjekk ikkje an å eta! Jau då, sa me, så det spørst om ikkje Svein får ei bestilling på det til han skal ned hit i februar...
Okkesom, kvelden var som sagt ein kjempesuksess! Kirsten og eg har avtale med Anne om at me skal bli med henne på dykkarkurs (ho er instruktør), og kven veit, det kan godt hende me kjem tilbake til dei no når me skal i gang med eit av dei store faga våre denne våren: TPE (Travail Personnel Encadré). Då skal me gjera minst 3 ulike oppgåver, som skal vera baserte på intervju med lokalbefolkninga. Den fyrste oppgåva skal gjerast i grupper på 3 og skal ha tema som er henta frå Normandie. Då kan det jo vera aktuelt å bruke somme av desse i den samanheng. Marie-Cécile har alt lova å hjelpe oss, ho er berre utruleg snill og lettvinn å forhalde seg til.
Sjølv om alle åt godt på onsdag, blei det jo ein del restar, så me hadde invitert "gamlekara" på studiet vårt til restelag laurdagskvelden. Men så greidde Kirsten å pådra seg gastro, som dei kallar det her, nemleg magesjuke. Det går som ein farsott her for tida. Derfor hadde me tenkt å avlyse sleskapet, men Rolf hadde ikkje fått meldinga, så då stelte eg til pinnkjøtlag for oss to då han dukka opp, så det var riktig så triveleg.
Elles har me hatt ei kulturveke av dei store; sist sundag var det filmen "Australia", torsdag havna med på ein ny Cheguevarafilm, del 1: Che L'Argentin (spansk tale og fransk teksting - gjekk noko i surr). Francine hadde nemleg fått gasto, så me fekk fri ettermiddagsøkta, og havna på sal i byen i staden. Og så kino. Som om ikkje det var nok, blei det jammen kino på fredagskvelden òg. Torsdagen hadde me nemleg hatt ei lengre forelesning i litteratur om Marguerit Duras, og når ein av dei romanane Marie-Laure tok grundig for seg (pensum) var akkurat Un barrage contre le Pacifique (Ei demning mot Stillehavet), som går på kino i Caen for tida, så berre måtte me sjå han.
Men no er det mange prøver og eksamenar i vekene som kjem, så eg lovar ikkje stort når det gjeld oppdatering av bloggen.
Forresten: det har vore gratis bussar og trikkar her dei siste tri dagane pga. SAL i butikkane! ikkje verst. Skal tru om det hadde gått an heime. Og så her som billettane ikkje kostar meir enn 1€ likevel, med overgang i inntil 1 time! Men huff, den euroen vil eg helst gløyme no; over ti kroner var han like etter nyttår. Æsj.